JAK ROZPOZNAĆ ADHD I JAK SOBIE Z NIM PORADZIĆ? - Mamywsieci.pl
Teraz czytasz...
JAK ROZPOZNAĆ ADHD I JAK SOBIE Z NIM PORADZIĆ?

Planer na Dobry Rok

JAK ROZPOZNAĆ ADHD I JAK SOBIE Z NIM PORADZIĆ?

ADHD JEST JEDNYM Z NAJLEPIEJ ZBADANYCH ZABURZEŃ DZIECIĘCYCH, ALE NALEŻY PAMIĘTAĆ, ŻE DIAGNOZOWANIE JEST BARDZO ZŁOŻONE I WYMAGA ŚCISŁEJ WSPÓŁPRACY PSYCHOLOGÓW PEDAGOGÓW LEKARZY, RODZICÓW I NAUCZYCIELI.

PO PIERWSZE: DIAGNOZA

Rozpoznanie ADHD jest bardzo trudne, nie ma bowiem testów jednoznacznie określających, że dziecko jest nadpobudliwe. Diagnostyka opiera się w dużej mierze na obserwacji dziecka, doświadczeniu i wiedzy diagnosty oraz wywiadzie dotyczącym ciąży i porodu. Istotne są informacje o rozwoju dziecka — dużą wagę przywiązuje się do rozwoju emocjonalnego i społecznego. Niezwykle ważny jest też moment, w którym zaobserwowano niepokojące symptomy. Aby diagnoza była pełna, potrzeba konsultacji pediatrycznej, neurologicznej i psychiatrycznej, czasem konieczne okazuje się także badanie EEG. To kluczowo istotne, by w procesie diagnostycznym uczestniczyli nie tylko rodzice czy opiekunowie, lecz także nauczyciele i wychowawcy dziecka. Celem tak szerokiej analizy jest precyzyjne określenie intensywności, częstotliwości i rodzaju symptomów zaburzenia. Dzięki takiemu całościowemu podejściu można stworzyć precyzyjny i wszechstronny plan działania. Niewłaściwa terapia może zaszkodzić pacjentowi. Inaczej pracujemy z dzieckiem przy dominującym typie nadruchliwości, inaczej wtedy, gdy przeważa deficyt uwagi. jeszcze inne działania należy podjąć przy dominacji impulsywności i agresji bądź podczas terapii związanej z za-burzeniami typu dyslektycznego, które często współwystępują z nad-pobudliwością psychoruchową.

ADHD — JAK DZIAŁA?

Dzieci z ADHD funkcjonują znacznie poniżej swoich możliwości intelektualnych — występuje uszkodzenie procesów pamięci operacyjnej i adekwatnego włączania nowych informacji, co prowadzi do braku samokontroli. Zachowanie dzieci z nadpobudliwością psychoruchową jest więc impulsywne. Charakteryzuje się również automatycznym wykorzystywaniem utrwalonych, stereotypowych zachowań (tendencja do stałego powielania tego samego zachowania). Brak hamowania nie pozwala na zmianę reakcji, pacjenci nie potrafią przewidywać konsekwencji zachowań. Dzieci z ADHD nie umieją planować i realizować planu działania, dużą trudność stanowi dla nich odroczenie nagrody. Ciągle krytykowane i karane za nieodpowiednie zachowanie, czują się gorsze, niedoceniane i niesprawiedliwie traktowane. Stają się przewrażliwione, coraz bardziej potrzebują akceptacji i poczucia, że odnoszą sukcesy. Wszystko to ma negatywny wpływ na funkcjonowanie w szkole, w rodzinie i w grupie rówieśniczej. lm wyraźniej nauczyciele i rówieśnicy odrzucają nadpobudliwe dziecko, tym bardziej stara się ono zwrócić na siebie uwagę — kontynuuje więc nieakceptowane, trudne do zniesienia zachowania, bo pozwalają na odzyskanie atencji otoczenia. Obecność dziecka z ADHD to duże wyzwanie dla wszystkich wokół. To trudne, ale musimy pamiętać, że takie dziecko jest jednocześnie bardzo wrażliwe, podatne na urazy psychiczne, zagubione i odosobnione. Alternatywą dla starszych dzieci z ADHD stają się grupy zbuntowanych nastolatków, często z marginesu społeczeństwa.

JAK POPRAWIAĆ FUNKCJONOWANIE OSÓB Z ADHD

Zobacz także

Badania i doświadczenia prowadzone w wielu krajach pozwolily wypracować wiele metod i technik terapii oraz leczenia farmakologicznego. To ostatnie często wzbudza kontrowersje. Wyniki badań dotyczących skuteczności leczenia farmakologicznego potwierdzają złagodzenie symptomów, ograniczenie agresywności i impulsywności dzieci — ale tylko dopóty, dopóki podaje się lekarstwo. Należy również pamiętać, że leczenie farmakologiczne nie poprawia funkcjonowania w szkole, nie ułatwia nawiązywania właściwych relacji interpersonalnych, nie poprawia samoświadomości i samokontroli, nie podnosi po-czucia własnej wartości, nie uczy skutecznych i zdrowych sposobów radzenia sobie z lękiem i trudną sytuacją zadaniową. Jak sobie zatem radzić? Jakie działania i terapie są skuteczne w przypadku ADHD? Otóż: konstruktywne jest działanie całościowe. Obok lekarstw i dobrze zaplanowanej diety najważniejsza okazuje się psychoterapia. Poza tym — zajęcia psychoedukacyjne, trening relaksacji, zajęcia mchowe. Badania wykazują, że jedną z najskuteczniejszych metod jest terapia behawioralno-poznawcza. Poleca się najpierw terapię indywidualną, później zaś — grupową. Jej zadania to zwiększenie samoświadomości, samokontroli i poczucia własnej wartości u osób z ADHD. Bardzo wysokiej skuteczności nurtu poznawczo-behawioralnego do-wodzą najnowsze badania zespołu prof. Richarda Davidsona, dyrektora Laboratorium Neurobiologii Afektywnej i Laboratorium Obrazowania Czynnościowego Mózgu i Zachowania na Uniwersytecie Wisconsin-Madison (USA). Uczeni wykazali, że systematyczny behawioralno-poznawczy trening zachowań nie tylko wpływa na poprawę funkcjonowania dzieci z nadpobudliwością psychoruchową, lecz także — dzięki dużej plastyczności mózgu — powoduje jego trwałe zmiany strukturalne i czynnościowe, które z kolei są gwarancją stałości efektów terapeutycznych. Dzięki pracy terapeutycznej udaje się wyzwolić motywację do pracy i samodoskonalenia się oraz budować poprawne relacje interpersonalne. Podejście poznawczo-behawioralne w terapii dzieci, nastolatków i dorosłych z ADHD jest coraz bardziej popularną formą pomocy. Uważa się je nawet za najbardziej dynamicznie ewoluującą dziedzinę psychoterapii Zwraca się uwagę na jej zalety — między innymi krótkoterminowość, zorientowanie na cel i strukturalizację, a więc możliwość empirycznej weryfikacji. Jak już powiedziano, dzieci z ADHD to wielkie wyzwanie dla rodziców, nauczycieli i całego otoczenia. Często trudno uwierzyć, że małych pacjentów cechuje wielka wrażliwość, delikatność, wytrzymałość i upór. A jednak — dlatego tak ważne jest właściwe podejście i konsekwentna praca. Dzieci z ADHD potrafią być elastyczne w myśleniu, zawsze gotowe do szybkiej zmiany strategii działania, odważne i otwarte na ryzyko. Umieją także być czułe i naprawdę lojalne. Z-cznijmy więc skupiać się na ich zaletach — nawet jeśli początkowo ich nie dostrzegamy. I pamiętajmy, by chwalić dzieci nawet za drobne osiągnięcia.

Autorka: M a g d a l e n a   D ą b r o w s k a, psycholog, psychoterapeuta dzieci i młodzieży.

Jak oceniasz ten tekst?
Dobry
0
No, nie wiem
0
Świetny
0
Uwielbiam
0
Zwariowany
0
(c) 2012-2021 Ekomedia   |   wykonanie: BioBRND.pl