V edycja Ogólnopolskiego Plebiscytu „Oddział Przyjazny Kangurowaniu”
W Światowy Dzień Kangurowania Fundacja MatkoweLove Wsparcie Wcześniaka po raz piąty przyznała wyróżnienia w Ogólnopolskim Plebiscycie „Oddział Przyjazny Kangurowaniu”.
Czym jest kangurowanie i dlaczego jest tak ważne?
Kangurowanie to forma kontaktu skóra do skóry dziecka z jego rodzicem. Jest ważne dla wszystkich noworodków, ale szczególne znaczenie ma w przypadku wcześniaków, dla których bliskość ciała rodzica działa niczym naturalna terapia. To nie tylko sposób na budowanie więzi emocjonalnej, ale realna pomoc w leczeniu i wspieraniu rozwoju dziecka.
→ Przeczytaj także: O połogu od strony emocji wciąż mówimy za mało
Nazwa „kangurowanie” wywodzi się z obserwacji świata zwierząt – szczególnie kangurów, których młode rodzą się w stanie embrionalnym, a następnie dojrzewają w ciepłej, bezpiecznej torbie matki.
Początki tej metody w opiece neonatologicznej sięgają Kolumbii. To tam, w odpowiedzi na dramatyczny brak inkubatorów, personelu medycznego i wysoką śmiertelność wcześniaków, lekarze Edgar Rey i Hector Martinez po raz pierwszy zastosowali kontakt „skóra do skóry” jako formę terapii. W 1983 roku opublikowali wyniki swoich obserwacji, które potwierdziły, że kangurowanie zmniejsza zarówno śmiertelność, jak i zachorowalność wśród wcześniaków, a także przyczynia się do ograniczenia liczby dzieci porzucanych w szpitalach.
Jak pokazują dane Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) kangurowanie:
- zmniejsza śmiertelność noworodków przebywających na oddziałach intensywnej terapii nawet o 40 proc.,
- redukuje ryzyko ciężkich infekcji, w tym sepsy, aż o 65 proc.,
- ogranicza problemy z termoregulacją o 72 proc.,
- wzmacnia więź emocjonalną między dzieckiem a rodzicem,
- zmniejsza ryzyko wystąpienia depresji poporodowej i zespołu stresu pourazowego u rodziców.
Kangurowanie ma pozytywny wpływ nie tylko na zdrowie fizyczne dziecka, ale też emocjonalne samopoczucie całej rodziny.
15 maja – Światowy Dzień Kangurowania
Z okazji Światowego Dnia Kangurowania Fundacja MatkoweLove Wsparcie Wcześniaka po raz piąty zorganizowała Ogólnopolski Plebiscyt „Oddział Przyjazny Kangurowaniu”. To wyjątkowa inicjatywa, w której to rodzice wcześniaków oddają swoje głosy, wyróżniając najbardziej zaangażowane i przyjazne praktyce kangurowania oddziały neonatologiczne z całej Polski.
To już 5. edycja Ogólnopolskiego Plebiscytu Oddział Przyjazny Kangurowaniu. Jego celem jest edukacja oraz upowszechnienie kangurowania jako niezbędnego elementu terapii wcześniaka, w który winni być intensywnie angażowani rodzice. W tym roku, głosami rodziców
wcześniaków, wyróżniliśmy pięć oddziałów, które stosują twarde wytyczne WHO mówiące o kangurowaniu wcześniaka tuż po narodzinach i ustabilizowaniu jego parametrów życiowych
– wyjaśnia dr Katarzyna Dyńska-Kukulska, prezeska Fundacji MatkoweLove, która sama jest mamą wcześniaka.
Do tegorocznej edycji plebiscytu zgłoszono aż 203 oddziały neonatologiczne II i III stopnia referencyjności. Rodzice oddali łącznie 3547 głosów i przesłali 1965 opinii, które stały się podstawą do wyłonienia pięciu placówek szczególnie przyjaznych kangurowaniu.
Wyróżniono oddziały, w których ten rodzaj kontaktu skóra do skóry jest traktowany jako złoty standard opieki nad wcześniakami. W gronie laureatów znalazły się:
- Oddział Neonatologii i Intensywnej Terapii Noworodka, Ośrodek Szpitalny im. M. Madurowicza w Łodzi,
- Oddział Neonatologiczny Szpitala Miejskiego w Rudzie Śląskiej Sp. z o.o.,
- Klinika Neonatologii, Wojewódzki Szpital Zespolony w Kielcach,
- Zespół Oddziałów Neonatologii, Mazowiecki Szpital Bródnowski w Warszawie,
- Kliniczny Oddział Neonatologii Centrum Zdrowia Matki i Dziecka w Zielonej Górze.
Bibliografia:
- Agrawal P. “Kangurowanie. Uzupełniająca metoda opieki nad wcześniakami”. Magazyn Pielęgniarki i Położnej 2011, 4.
- Bajek A., Marcinkowski J.T., Rzempowska J., Gawłowicz K., “Kangurowanie – zalecany pierwszy bezpośredni kontakt ciała noworodka z ciałem matki”, Hygeia Public Health 2014, 49 (3): 417-420
- Terczyńska I. “Znaczenie dotyku w rozwoju człowieka”. Magazyn Pielęgniarki i Położnej 2011, 7-8: 46.
